Ana içeriğe geç
Bağımsız gündem yayınıArşiv ve güncel yazılar

Karanlık Yılların Bilançosu

KARANLIK YILLARIN BİLANÇOSU Hasan Cemal’in kitabını okurken tüylerim diken diken oldu, içim kabardı. 1990’lı yıllarda yaşadığımız kabusun, bir gazetecinin not defterinden alıntılarla anlatımı. Hem okumak istemedim, hem elimden bırakamadım.

Felat Cemioğlu’nun 1982’de Diyarbakır E tipi cezaevinde gördüğü korkunç bir işkence macerasıyla bağlayan kitap, toplumumuzun on yıl süreyle nasıl param parça olduğunu ortaya koyuyor. Her kafadan başka sesin çıktığı dönem çok güzel anlatılmış. Tarihçilere bundan daha değerli bir kaynak düşünülemez.

Kitap bittiğinde etkisinden kurtulamıyorsunuz.

Politikacıların çaresizliğini görüyorsunuz.

Askerlerin sadece kaba güç kullanıp sorunu çözebileceklerini düşünüp, nasıl yanıldıklarını; ülkeyi her yönden nasıl yönettiklerini okuyorsunuz.

Kürtlerin gerçekleri hiçbir zaman kavrayamadıklarını dehğet içinde izliyorsunuz.

Hasan Cemal’in anlatımı son derece rahat. Okuyucu ile konuşur gibi kaleme alıyor. Notlarının arasından seçtikleri o korkunç yılların perde arkasını çok net biçimde ortaya koyuyor. Üstelik, bilinmeyen çok şey öğreniliyor.

Örneğin, Öcalan’ın çok sevdiği, taktir ettiği ve saygı duyduğu anlaşılan Doğu Perinçek’e Ğırnak Milletvekilliği önermesi gibi... Perinçek’in Öcalan’ı Bekaa vadisindeki kampında övgüler ve çiçeklerle ziyaret edip partisine üye etmek istediğini biliyordukta, Öcalan’ın Perinçek’e milletvekilliği önerdiği bilinmiyordu. (NOT: Bugün Perinçek müthiş bir PKK ve Öcalan düşmanı rolü oynuyor) Kitabı bitirdikten bir süre sonra, “Allahım çok şükür ki, bütün bunlar geride kaldı”deyip, memnuniyet duyuyorsunuz.

Hasan Cemal, yakın tarihimize son derece değerli bir katkıda bulundu. Ellerine sağlık.

KIBRIS’IN? STRATEJİK ÖNEMİ KALDI MI?

Irak olayı birçok kavramları, dengeleri ve içi boşalmış inançların da yıkılmasına neden oluyor.

Bunlardan biri, Kıbrıs’ın Akdeniz’in en büyük uçak gemisi sayılması ve özellikle petrol hatları açısından vazgeçilmez bir stratejik önemi olduğudur.

Amerika binlerce kilometreden gelip koskoca bir ülkeyi istila edebildi. Bu olay öylesine bir teknolojik patlamayı da beraberinde getirdi, Kıbrıs gibi küçücük bir adanın stratejik önemi de beraberinde yok oluverdi.

Kıbrıs konusunda başka gerçekler bulalım da, petrol hatlarının korunması açısından hayati önemde olduğunu artık söylemeyelim. Zira artık ABD kendi kalktı ve bölgeye oturdu. Petrol yollarını kendi koruması altına aldı.

AVRUPA-TÜRKİYE VAKFINI ÖLDÜRMEYİN

2002 yılında ilk defa, Türkiye’nin resmi yetkililerinin dışında ve resmi paraların kullanılmadığı bir Vakıf kurulmuştu. TÜRKİYE-AVRUPA Vakfının başkanlığına, Belçika’nın en prestijli isimlerinden Baron Cardon de Lichtbuer geldi, Genel Sekreterliği de Brüksel’deki AB çevrelerinin en iyi tanıdığı, saygın bir isim Giles Meritt yüklendi.

Bu vakıf çok kısa sürede etkin bir çalışma yaptı ve Türkiye’nin AB için önemini hemen her alanda kabul ettirmeye başladı.

Vakfın gücü, çalışmalara katılan insanların ağırlığı kadar, sırtını dayadığı parasal kaynağın tamamen özel sektörden kaynaklanmasında da geliyor.

Vakıf yöneticileri hem Türk, hem de Avrupa ülkelerinin özel sektörlerinden bağış alarak yaşıyor. Şimdiye kadar da böyle ayakta kaldı.

Bugüne kadar Türkiye tarafında kurulan ve örtülü ödenekten para verilen hiçbir Vakıf Avrupa’da etkili olamamışken, Avrupa-Türkiye Vakfı hemen kendini gösterdi.

Hele şu sıralarda Avrupalı gazetecileri Türkiye’ye getirip, Türkiye gerçeklerini göstermeye hazırlanıyordu ki, birden bire Ankara’da hava değişti.

Özellikle Dışişleri Bakanlığı bu Vakfa ters bakmaya başladı. Elle tutulur hiçbir gerekçe de bulamadım. Araştırdım, sorup soruşturdum garip bir hava esiyor. Daha çok kişisel gerekçeler ileri sürülüyor.

Vakfın yabancı yöneticileri şaşkın, neye uğradıklarını anlayabilmiş değiller.

ABDULLAH GÜL BU OLAYA EL KOYMALI Bu Vakfın böylesine şarklı gerekçelerle öldürülmemesi gerekiyor. Dışişleri Bakanı bu olaya el koymalı ve Vakfın heba edilmesini önlemelidir.

Bırakın, tarafsız bir Sivil Toplum örgütü, bir Vakıf ayakta kalsın. Gerekiyorsa, beğenmediğimiz sözler etsin. Ancak, etkili olsun. İnsanlar onların söylediklerine inansınlar.

Türkiye bu hatayı işleyecek kadar, halkla ilişkiler konusunda güçlü değildir.

Bu işi bu kadar basit biçimde gözden kaçırmamalıyız ÖZAL’I HALA ANLAMAYA ÇALIŞIYORUZ Eğer bir insan, ölümünden 10 yıl sonra hala tartışılıyor, hakkında açık oturumlar yapılıyor, mezarının başına binlerce insan doluşuyorsa, olay bir başka yöne gidiyor demektir.

Turgut Özal’ın 10. ölüm yıldönümü son derece önemli işaretlerle doluydu. Yaşarken Öbenim gibi- onu anlayamayanlar, zaman geçtikçe keşfetmeye ve ileri görüşlülüğünü daha iyi anlamaya başladılar.

Meşer ne önemli işler yapmış...

Meşer Türkiye’ye ne dev adımlar attırmış...

Meşer Türkiye’yi nasıl akıllıca taşımış...

Şimdi bütün bunlar daha iyi anlaşılıyor.

Bir de taş kafalılar cephesi var. Onlar için herşey “şekilden “ ibaret. Bu dünya’ya sadece eleştirmek, hiçbir şeyi beğenmemek için geldiklerinden, “Devlet” gibi bir kavrama sarıldıklarından, varlık nedenleri bu olduğundan dolayı, Özal’ı sürekli yerden yere vuruyorlar.

Oysa Türkiye giderek ikiye ayrılıyor.

Biri, eskisi gibi Devlet’e tapınan, insanı geri planda bırakan, içine kapanık ve her sorunu tehditle çözme meraklısı bir Türkiye...

Diğeri, liberal, Avrupa Birliğinin kriterlerini benimsemiş, insan unsurunu ön plana çıkaran bir Türkiye...

Özal, bu ikinci Türkiye’nin sembolü olduğundan dolayı giderek daha iyi anlaşılıyor ve daha fazla seviliyor...

Bir de, insanları ölmeden önce takdir etme alışkanlığı edinsek ne iyi olacak...



Bu yazılara cnnturk.com'dan da erişebilirsiniz.

Aynı dosyadan