Ana içeriğe geç
Bağımsız gündem yayınıArşiv ve güncel yazılar

Türkiye’yi Küçük Görüyorsunuz

TÜRKİYE’Yİ KÜÇÜK GÖRÜYORSUNUZ Türkiye’nin Avrupa macerası çok uzun yıllara dayanır, ancak Avrupa Birliğine katılma girişimi 40 yıl öncesinde bağlamıştır.

1963’te, bir yandan sırf Yunanistan’ın tam üyelik başvurusunu izlemek, Atina’nın Ortak Pazara girip Türkiye’ye üstünlük sağlamasını önlemek... Öte yandan da fındık, pamuk ve tütün gibi temel ihraç mallarımıza garantili satış imkanı sağlamak için, ünlü Ankara anlaşmasının imzalanması ile start alındı ve bugünlere kadar gelindi.

Ne toplum, ne de bürokrasimiz, AB’ye tam üye olunabileceğine inandılar. Tam üyelik bir fantaziydi. Erişilemeyecek bir hedefti. “Aşkların en güzeli yaşanmamış olanlardır” mantığı ile güzel bir rüya muamelesi yapılırdı. Hiçbir zaman bitmeyecek bir oyun gibiydi.

“Bizi aralarına almazlar” denirdi.

Aslında kendimizi küçük görürdük. Avrupa’ya layık görmezdik. Resmek hakkımız olmasına rağmen, hakkımızı aramaz, “bizi istemezler” diye diye işin içinden çıkardık. Oysa aslında, rahatımızı da bozmak istemezdik. AB’nin kurallarını uygulamak hem çok çaba gerektirdiği, hem de kolay kazançların bitmesi anlamına geldiği için, tam üyelikten yarım ağızla söz ederdik.

Bu gidişi ilk değiştiren Özal oldu.

Hem ekonomik çarpıklıkların bir bölümünü değiştirdi, hem de resmen tam üyelik başvurusu (1987) yaptı. Çoğumuz alay ettik, küçümsedik. Bir bölümümüz “Özal’ın gizli gündemi var. AB’nin bizi almayacağını bilerek bu başvuruyu yaptı. Türkiye’yi reddettirecek, sonra da İslam dünyasına götürecek. Laik düzeni değiştirecek” diye kıyametleri kopardık.

Oysa Özal en doğru adımı atmıştı.

Türkiye’yi? AB’ye layık görmeyenler bugün de aynı mantığı sürdürüyor, ancak eleştirilerini farklı cümlelerle seslendiriyorlar. AKP’yi gizli gündemi olmakla suçluyorlar.

Özetle, bazı kesimlerin düşünce şekli 40 yıldır değişmedi. Hala kendilerine güvenleri yok, hala Türkiye’yi küçük görüyorlar. Hala komplekslerini giderebilmiş değiller.

POLİTİK SİSTEM AB’Yİ SEÇTİ...

Türkiye’nin Avrupa Birliğine doğru yürüyüşündeki en önemli adım, 1995’te kabul edilen Gümrük Birliği ile atılmış oldu.

Çiller-Karayalçın koalisyonu bu kararıyla Türkiye’yi geri dönülmez şekilde AB’ye bağlamış oldu.

Aslında bütün ülkeler önce tam üye olur yıllar sonra Gümrük Birliğine gidilirdi. Ankara son derece önemli bir fedakar ve stratejik bir karar alıp, Gümrük Birliğini öne çekmişti.

Bu kararın altında yatan mantık, “Gümrük Birliği gerçekleştirilebilirse, AB Türkiye’yi tam üye olarak kabul etmekzorunda kalır. Arka kapıdan girebiliriz” idi.

Aynı çevreler yine ayaklandılar.

“AB Türkiye’yi Gümrük Birliğine alıp istediklerini elde etti. Bundan sonra hiç tam üye almazlar” dediler. “Ülke satıldı, ekonomimiz batacak” diye bar bar bağırdılar.

Hiçbir şey olmadı.

Tam aksine, ekonominin tam üyeliği kolaylıkla kaldırabileceği ortaya çıktı.

Ancak kompleksliler bunu da görmezden geldiler.

İkinci dönüm noktası, AB’nin 12 üyelik son genişlemesiyle yaşandı.

Bu defaki genişleme treni de kaçırıldığı taktirde, Avrupa defterinin kapanacağı anlaşıldı.

Siyasi otorite (40 yıldır görev yapan tüm hükümetler) fazla inanmamalarına rağmen, AB hedefine asıldılar.

Önce Ecevit-Bahçeli-Yılmaz koalisyonu, ardından da AKP inanılmaz adımlar attılar. Türkiye’yi, 40 yıldır ilk defa, AB’ye yaklaştırdı. Bunun bir rüya gibi kalmayacağı ortaya çıktı.

Malum çevreler ise, hala eski şarkılarını söylüyorlar.

Ancak çarklar birden bire hızlandı.

Dünya’daki değişimler Türkiye’yi öylesine zorladı ki, bir zamanlar tam üyeliğe inanmayanların bir bölümü dahi şaşırdı.

40 yıllık Avrupa rüyası, şimdilerde Avrupa tutkusuna dönüşmeye başladı. Hem de giderek artan şekilde yoğunlaşan bir tutku...

Benim merak ettiğim de bu: Acaba Avrupa? Türkiye’deki bu değişimin farkında mı? Bu büyük tutkunun giderek tehlikelileştiğini görüyor mu?

Yarın bu konuyu sürdüreceğim.



Bu yazılara cnnturk.com'dan da erişebilirsiniz.

Aynı dosyadan